සවස් යාමයේ පියමනින්නේ
නිවහනයි හද සනසවන්නේ
අදුර අතරින් ඉගි කරන්නේ
වැස්ස අප වත තෙත් කරන්නේ

අනෝරා වැසි කඩා හැලෙමින්
වැටෙන දිය බිදු කොපුල් අතරින්
විදින කරදර එමට සිතමින්
පා නගමි දෙස් දෙවොල් තියමින්

කන්නලව් කර නිතර කියමින්
සවස් කල වැසි නොවැට පතමින්
පැමිණියත් හද විසුනු කරමින්
ඇද හැලේ වැසි පොලව සිබිමින්..

පෙර කල පින් මදි මේ සංසාරෙට
එමට සෝතැවුල් ඇති වන්නේ
කෙලෙස් මලින් පිරි මගෙ මේ හදටයි
බාධා කරදර නිති වන්නේ
සරණක් නොමැතිව නැගෙන හදේ ගිනි
කවුරුන් පැමිණ ද නිවලන්නේ
කල්යල් බලමින් හීදී දිවිතුරා
නිවනම සොයමින් වෙහෙසෙන්නේ...

වැටෙන පිනි බිදු මලට ඉහලින්
සීතලෙන් වෙලි ගතේ පහසින්
අදුර මැද්දෙන් දෙපය තබමින්
හිමිදිරියේ සිරි බලනු දෙඇසින්

නේක දන කඩිමුඩියේ දුවමින්
ජීවිතේ වෙලි ගැහැට සිතමින්
කාසි අබිමුව වෙහෙස කරමින්
නිතිපතා යයි නොනිමි ගමනින්

කෙලෙස් බැමි වල සදා රැදෙමින්
සතුට සොයමින් හැල්මෙ දුවමින්
නොනිත් සසරේ නිවන් සොයමින්
පිය නගයි දිවි ගමනේ මෙලෙසින්..

දහස් ගව්දුර ඇවිද යන්නට
සොයමි අත්වැල පතා එකවිට
නිනව්වක් නැති දිවියේ මිහිපිට
රැඳෙන කිසිවකු සොයනු උගහට

අතින් අල්ලා මඟ කියන්නට
සොඳුරු වදනින් හිත හදන්නට
ජීවිතේ බර කරට ගන්නට
හිඳින කවුරුන් වෙත් ද මහදට...

නොනිමෙන
ක්ලේශයන්
පිළිපන් සිතෙන්
පිදුවත් බුදු හිමිට
මල්
දෝතින් ගෙන
සිතෙහි රැඳි
කෙලෙස් මල
කෙලෙස
බැහැර කළ
හැකිද

වේදනාවෙන්
මිරිකෙමින්
පලා යන්නට
මගක් සොයනා
මිනිසෙකුගේ
හිතේ ගින්දරෙන්
යටපත් කල හැක
ඔහුගේ
බඩේ ගින්දර...

නිවහල් සිතකින් මෙලොව දකින්නට
නිදහස් මනසින් ඉදිරි බලන්නට
සුවිසල් පැතුමන් ඔප් නංවන්නට
ශිල්පය සැම මතු දිනුම ලබන්නට

නේක දුකින් හිඳ ලබන ඉගෙනුමට
නිසි තැන කිසිදා නොලැබෙයි උගතට
ගැරහුම් දෙඩවුම් සිදු වෙයි බැලුමට
අනේ නූගතුන් සැම යයි ඉහලට

ලතැවුල් පමණක් ඉතිරි කරන් හෙට
කරනෙමි රැකියා රිසි නොවු තැන සිට
එයින් නොනැවතී තව ඉගෙනුමකට
ලොබ බැඳ කරනෙමු ඉදිරිය දැකුමට

නිහඩ දිවිමග

නෙතු පියා හිදින විට මතකෙ ඇදි සිතුවමක්
දෙනෙත් හැර බැලූ විට ඉතිරි හදෙ හිස් බවක්
නිහඩ නිසසල රැයක තනි වු එක් සිහිනයක්
ලැගුම් ගෙන හද පතුලේ ඉකි බිදියි තනිකමක්

කප්පරක් හීන මැවු අතීතයේ කතාවක්
මැවි මැවී රැව් දෙන්නේ හිතේ ඇති වියෝවක්
ශේෂ වූ හීන පොදි බැදන් එක් කල්පයක්
මම රැදෙමි නිසලවම දහස් එක් වතාවක්

දිලෙන සද මඩල දෙස බලා එක් වතාවක්
මා පැතුවේ සදු නොවෙයි එකම තාරකාවක්
පුර සදම නොපැතුවද ජීවිතේ කතාවක්
කෙසේ ලියනට හැකි ද දුක්බර වූ නිමාවක්

හිමි අහිමි බව රැදුනු දිවියේ එක් සැදෑවක්
නිම නොවන සිත් දැහැන බිදෙන එක වතාවක්
පර නොවුන හිත් පොඩිය පිපෙන ඒ නිශාවක්
ළං කරනු හැකි කවුරු වෙත් ද මට දයාවක්...

LONELY

L ove
O nly
N eed
E motional feelings
L et go in
Y our mind

නිහඩ ගමනක යෙදෙන හැමවිට
වැටෙන ගල්මුල් සිතමිනා
දිරි අරන් ගත කරන දිවියට
පන්නරය නිති පතමිනා
හිමි අහිමි බව රැදෙන සිතයට
කෙලෙස හිදිමි ද මෙලෙසිනා
පිලිපන්න ඒ නිහඩ දිවියට
රැදෙනු හැකි කවුරුන් වෙනා...

ගතම රිදුම් දෙන හිස ද කකියවන
දෙපයත් පන නැති මසිතම රිදවන
සරනක් පෙනෙනා දුරකුත් නොපෙනෙන
කිම මේ මට වුන වියොව මෙදා දින..

සැබෑ මිතුරන්

ජීවිතේ රැඳි සැබෑ මිතුරන්
අතැර නොයනා බව දනිමි මන්
පුදමි මල්මිට මිතුර නුඹවන්
කෙනෙකු ලද මා හිඳිමි තුටියෙන්

මුහුණු පොත තුල සදා මිතුරන්
දැකිය හැක මට නුඹේ වදනින්
සිතේ ලතැවුල් බැහැර කරමින්
හිඳිමි නුඹ හා සදා සතුටින්

තනිකම

පිපි සොද කුසුම් පරවී යන රැය හිදිමින්
කිම නොපැමිණි නිදි දෙව්දුව මා සිත බිදිමින්
දිගු මේ රැය ගෙව ගන්න‍ට දුක් විදිමින්
නෙතු පිය වසා ඉමි තනියම කල් බලමින්

සිහිනෙන් පෙනේ නුඹ මා අද්දර හිදිමින්
කෙහෙරැලි පිරිමදියි මා සිත සනසවමින්
නෙත් හැර බැලූ විට නුඹ ඈතක ගෙනිහින්
කදුලැල් ගලා යයි දෙකොපුල් තෙත් කරමින්

නිදි දෙව්දුව කිම මට සරදම් කරමින්
වරම් නැති ද ළං වන්නට හොර රහසින්
නොනිදා හිදිමි ජීවිතයම සිත් තැවුලින්
අසරණ මදෙස බැලුමට හිදිවිද කවුරුන්