නිහඩ දිවිමග

නෙතු පියා හිදින විට මතකෙ ඇදි සිතුවමක්
දෙනෙත් හැර බැලූ විට ඉතිරි හදෙ හිස් බවක්
නිහඩ නිසසල රැයක තනි වු එක් සිහිනයක්
ලැගුම් ගෙන හද පතුලේ ඉකි බිදියි තනිකමක්

කප්පරක් හීන මැවු අතීතයේ කතාවක්
මැවි මැවී රැව් දෙන්නේ හිතේ ඇති වියෝවක්
ශේෂ වූ හීන පොදි බැදන් එක් කල්පයක්
මම රැදෙමි නිසලවම දහස් එක් වතාවක්

දිලෙන සද මඩල දෙස බලා එක් වතාවක්
මා පැතුවේ සදු නොවෙයි එකම තාරකාවක්
පුර සදම නොපැතුවද ජීවිතේ කතාවක්
කෙසේ ලියනට හැකි ද දුක්බර වූ නිමාවක්

හිමි අහිමි බව රැදුනු දිවියේ එක් සැදෑවක්
නිම නොවන සිත් දැහැන බිදෙන එක වතාවක්
පර නොවුන හිත් පොඩිය පිපෙන ඒ නිශාවක්
ළං කරනු හැකි කවුරු වෙත් ද මට දයාවක්...