දිළිඳු බව කරපින්න ගෙන මේ
ලොවට බිහි වූ දා පටන්
මිරිකුනේ අඟහිඟකමින් අප
පියා නික්මුණ දා ඉදන්

උරුම වූයේ දෑත පෑමයි
සිව් වසක් ගිය කල නිතින්
හිතක් උණු වන දනන් ඉදිරියේ
නිවුණි කුසගිනි යන්තමින්

ගතම වැහැරී රිදෙන දෙපයත්
විලි වසා කඩමළු වලින්
දකින විට සැප විදින මිනිසුන්
උනන කඳුලක් මට හොරෙන්