පියාණනි නුඹේ දියණියයි මා

දිවියේ ඇරඹුම වූ එදා නුඹ
කිම මෙසේ නිසලව හිඳින්නේ
නෙතු පියා ගෙන ලොවට හොරැහින්
ඇයි ද සමුගෙන පිය නඟන්නේ

ලෙන්ගතුව මා හා බැඳී සිටි
නුඹයි අහිමිව කඳුළු වැටුනේ
හිඳිමි තනියම මතක තුරුළුව
නැවත මා වෙත එන්න නිබඳේ

ගතින් ළං නොව සිතින් සැමදා
නුඹට පෑ සෙනෙහසේ කැදැල්ලේ
පියාණනි නුඹෙ දියණියයි මා
ආදරෙන් ලය තෙත්ව යන්නේ

අහිමි වූ දා නුඹේ සෙනෙහස
සොවක් මිහිපිට වෙන නොවන්නේ
දුරින් හිඳ වුව බලා ඉනු මැන
දිවියේ අත්වැල නුඹම වන්නේ