යදම් බැඳ අගුළු ලා සිරකලත් සිත නුඹේ
ඉගිලිලා යයි දිනක නුඹ නොදැන නිදහසේ
සිහිල් සුව ගත වැදී නැවුම් හැඟුමන් එතේ
තුරුණු විය මල්බරයි සිත් අහසේ පා වුනේ

මල් ගොමුවේ තුරු වදුලේ පියමැන්න දා එදා
නිල් අහසේ මේඝයන් යට ඉඳන් කී කතා
රළ පෙළට නුඹ නොකිව ඒ වදන් ගැන අසා
යලි එන්න නිදහසේ දොඩමළුව ඉනු සදා

අසනි වැස්සෙන් තෙමී ගුලි වෙච්ච හීන පොඳි
කප්පරක් හිත් පොඩියේ හංගා ගෙන වින්ද හැටි
සරුසාර කෙත් මැදින් පියමැන්න මතක පොඳි
සිහි කරයි මහළු වියේ නෙතට උනු කඳුළු කැටි