අහිමි සැප කුමට මට

අරුමෝසමින් පිරුණු ලෝකයෙන් දුරස් වුන
දිළිඳු බවේ රජ වෙවී මහමඟට වීසි වුන
දෙතනේ කිරි නැති සොවින් බඩ පොත්ත ඇලවුන
දැක නංගිගේ මුව මගේ හද මැලවුන

සුව යහන් නැති ලොවේ නින්ද අහිමිය සදා
හිඟමනින් අත පොවා දිවි ගෙවයි සෑමදා
දිව බොජුන් නැති අපගේ රස නහර නැති මෙදා
කිම කරපු පව් මෙලෙස දුක් විඳින්නට සදා

අහිමි වූ සුර සැපක් ගැන සිතා ලත නොවී
හිඳිනු හැර කුමක් කළ යුතුද කම්පා නොවී
රිසි වුවද ඉගෙනුමට යවනු කෙනෙකුන් නොවී
කඳුළු බිදු පමණි අප උරුම සතුටක් නොවී